ความรักบางครั้งก็แปลกเวลาเราวิ่งตามบางครั้งมันก็มักจะวิ่งหนีเราแต่พอเราเหนื่อยและท้อไม่อยากจะตามมันเจ้าความรักนี่กลับมาหยุดอยู่ใกล้ๆเรานี่เองฤาเราอาจจะเปรียบความรักได้กับเงาของมนุษย์ที่ไม่อาจแยกออกจากกันได้ตราบที่เรายังมีชีวิตคงยากที่จะหลีกเหลี่ยงที่จะมีรักหลายคนคงพยายามที่จะให้คำจำกัดความกับความรักแต่แท้จริงแล้วคงยากที่จะจำกัดขอบเขตของความรักเพราะเราคงไม่สามารถใช้ข้อกำหนดอะไรมาเป็นตัวกีดกั้นความรักไม่ว่าจะเป็น เชื้อชาติ ศาสนา อายุ หรือ แม้แต่เพศก็ตามถ้ามีคำถามว่าเมื่อไหร่ความรักจะเกิดขึ้นกับเราคงยากที่จะตอบแต่เราจะทราบด้วยสัญชาติญานเองว่าเมื่อไหร่ความรักกำลังเข้ามาเยี่ยมเยือนเราในชีวิตคนเรานั้นคงไม่บ่อยครั้งนักที่เราจะได้สัมผัสความรู้สึกว่าได้รักใครหรือกำลังถูกรักโดยใครบางคนอย่างไรก็ตามคนทั่วไปต่างมุ่งหวังที่จะอยู่ในอารมณ์ที่จะรักใครมากกว่าที่จะถูกรักโดยใครที่เป็นเช่นนี้เป็นเพราะว่ามนุษย์เราเคยชินกับการเลือกมากกว่าที่จะถูกเลือกแต่ไม่ว่าจะเป็นอารมภ์ใดก็ตามกล่าวได้ว่าเป็นความรู้สึกที่ดีทั้งสิ้นมีมนุษย์หลายคนที่เกิดมาโดยไม่รู้จักหรือสัมผัสกับความรักหรือบางคนไม่แม้แต่ที่จะรักใคร อารมภ์ความรักเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนมากไม่สามารถสอนกันได้ แต่สามารถสื่อสารกันได้ด้วยความรู้สึกล้วนๆดังนั้นเมื่อใดความรักได้ผ่านเข้ามาเยี่ยมเยียมและได้จากเราไปจงอย่าเสียใจ เพราะนั่นทำมันให้ท่านได้สัมผัสความวิเศษสุดในความเป็นมนุษย์อย่าสมบูรณ์แล้วอย่างไรก็ตามอย่ากลัวที่จะรักอีกและอย่าพยายามสร้างขอบเขตและข้อจำกัดในรักเพราะมิฉะนั้นเราอาจจะไม่พบและไม่เจอะเจอมันอีกเลย...